விபத்து: இதெற்கெல்லாம் என்னதான் தீர்வு ?

தற்கால இளைஞர்களுக்கு வாகனம் ஓட்டும் உரிமம் இருக்குதோ இல்லையோ, ஓட்டுவதற்கு வாகனம் இருக்குது, அந்த அளவுக்கு கால்களும் துறுதுறுவென உருவாகி இருப்பது மிகப் பெரிய முன்னேற்றம், அப்போ பெரியவர்கள் என்ன ஒழுங்கா என்றால் ஒரு சில/பல பெரியவர்களும் அப்படித்தான்.

அன்று வீட்டுக்கு ஒரு வாகனம் அதாவது இருசக்கர மிதி வண்டி இருப்பதே பெரிய அபூர்வமாக இருக்கும். யாராவது அதை ஓட்டிக்கொண்டு போறதைப் பார்த்தால் நம்முடைய கால்களுக்கும் துறுதுறுவென இருக்கும், அந்த அளவுக்கு இந்த இருசக்கர மிதி வண்டி அபூர்வமாக இருந்தது.

மிதி வண்டியை ஓட்டப் பழக ஒரு ஐந்து ஆறு பேர் கொண்ட நண்பர்கள் குழுவாக இருப்பார்கள், கால் வண்டி, அரை வண்டி, முக்கால் வண்டி, முழு வண்டி இப்படி வயதிற்கேற்ப ஓட்டிப் பழகுவதற்கு வண்டிகள் இருக்கும். 1968 களில் நமதூர் கடைத்தெருவில் பரீதா சைக்கிள் கடை, எல்சம் சைக்கிள் கடை, எஸ்.எச்.சைக்கிள் கடை, இவர்களிடம் வாடகைக்கு சைக்கிளை எடுத்து ஓட்டுவோம், ஒரு மணி நேரத்திற்கு வாடகை பத்து காசுகள் மட்டும்தான்.

பள்ளியிலும், கல்லூரியிலும் படிக்கின்ற காலத்தில் ஆசிரியர்களைத் தவிர மற்ற யாவரிடமும் மிதி வண்டி இருக்காது, ஏதோ ஒன்று அல்லது இரண்டு மாணவர்கள் மிதி வண்டிகளில் வருவார்கள்.

அன்று எந்த வேலையாக இருந்தாலும் நடந்தே செல்வோம், வெள்ளிகிழமை ஜும்மாவுக்குக் கூட நடந்தே செல்வோம். 1980களில் அதிரையில் T.V.S.50 என்ற நூதனமான வாகனம் ரூபாய் 4500/=க்கு அறிமுகம் ஆனது, ஒரு சிலரே ஓட்டி வந்தனர். காலம் மெல்ல மெல்ல நகர்ந்து போக, வீட்டுக்கு ஒரு வாகனம் என்ற நிலை போய், இப்போது ஆளுக்கு ஒரு வாகனம் என்றாகி, வீட்டுக்கு பல வாகனங்கள் இருக்கின்றன.

இன்றைய வாலிபர்களும் சரி, பெரியவர்களும் சரி நடக்க அலுப்பு பட்டு எதுகெடுத்தாலும் வாகனம், தொட்டதுக்கெல்லாம் வாகனம், ஏன் திரும்பி பார்பதற்கு கூட வாகனம் என்ற நிலைக்கு தள்ளப்பட்துள்ளனர்.

மேலும், மூன்று மாதத்திற்கு ஒரு முறை வாகனங்களை மாற்றி வருகின்றனர், இவர்களுக்கு ஏற்ப வாகன கம்பெனிகளும் நூதனமான முறையில் விளம்பரங்களை கொடுத்து அதிகப்படியான பணத்தை வசூலித்து வருகின்றனர். ஏமாறுவது பொது மக்களே.  

வாகனம் ஓட்டுவதற்கு பல விதிமுறைகள் இருந்தாலும் அதை யாரும் கடைபிடிப்பதோ மதிப்பதோ அறவே கிடையாது.  

பள்ளியில் படிக்கும் வாலிபர்களுக்கு ஒரு வேகம், கல்லூரியில் படிக்கும் வாலிபர்களுக்கு ஒரு வேகம், ஒரு வேலையும் இல்லாமல் வீட்டிலே சும்மா இருக்கும் வாலிபர்களுக்கு ஒரு வேகம், இப்படி ஆளாளுக்கு இஷ்டப்படி ஒரு வேகத்தை வைத்துக்கொண்டு பறந்து செல்கின்றனர். வீட்டில் உள்ள குடும்பத்தார்களிடம் போய் முறையிட்டால், எங்கள் பையன் அப்படி இல்லையே, ஒரு குறையும் தவறும் இல்லாமல் ஒழுங்காகத் தானே இருக்கின்றான் என்று சொல்கிறார்கள். பள்ளியிலும், கல்லூரியிலும் போய் முறையிட்டால், அப்படியா அவனுக நால்லாத்தானே இருக்கின்றாங்கள், எந்த ஒரு தப்பும் செய்யலையே என்று சொல்கிறார்கள். வீடும் பயிலும் இடம். இவை இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட தூரத்தில்தான் மிகப் பெரிய தவறுகள் நடந்து கொண்டே இருக்குது. அப்படியானால் இவர்களை யார் கண்டிப்பது? இந்த விஷயத்தில் பொதுமக்கள் தலையிட்டால் மிகப் பெரிய தீர்வு காணலாமே!!??

அன்று ஒருநாள் மாலை சரியாக மணி ஏழு இருக்கும், நானும் என் நண்பர் கருங்குளத்தைச் சேர்ந்த திரு.உலகநாதன் அவர்களும் எவர் கோல்டு கட்டிட வளாகத்தில் நின்று உரையாடிக்கொண்டு இருந்தோம், அந்த நேரத்தில் பதினேழு, பதினெட்டு வயது மதிக்கத்தக்க மூன்று வாலிபப் பையன்கள் ஹீரோ ஹோண்டாவில் அப்படியே மின்னல் வேகத்தில் வந்து திரும்பினர், அவர்களை வழிமறித்து விசாரித்ததில் வண்டியின் உரிமம் தாயின் பெயரில் இருக்குது, தகப்பன் வெளி நாடு, இவர்களிடம் ஓட்டுவதற்கு எந்த ஒரு உரிமமும் கிடையாது. சரியான முறையில் கண்டித்து விட்டு அனுப்பி வைத்தேன், (குடும்ப கவுர நிலையை கருதி பெயர்களை இதில் பதிய வில்லை).

விபத்து குறித்து செய்திகள் தினமும் பல இடங்களில் இருந்து வந்து கொண்டு இருக்கின்றதே, இழந்தது ஒரு உயிர் மட்டுமில்லை, ஒரு தலைமுறையின் வேர் பிடுங்கப்பட்டதாக இழந்த குடும்பங்கள் வாழ்நாள் முழுதும் சோகத்தை சுமந்து கொண்டே இருப்பார்கள்.

அரசும், சில சமுதாய அமைப்புகளும் இறப்பின் இழப்பென்று ஒரு தொகையை நீட்டிவிட்டு கடந்து போகலாம், தெரிந்தவர்கள் சிலர் துக்கம் விசாரித்து விட்டு கவலைப்படாதீங்க என்ற வார்த்தையை சொல்லிவிட்டு போகலாம், 100வரிகளில் எழுதத் தெரிந்தவர்கள் இதோ என்னைப் போல் கிறுக்கிக் கொண்டிருக்கலாம், நாற்பது வரியில் மடக்கி சுருக்கமாய் எழுதத் தெரிந்தவர்கள் கவிதையாய் எழுதலாம், மூன்றாம்தர பத்திரிகைகள் “இரண்டு சக்கர வாகனம் அப்பளமாய் நொறுங்கியது” என தலைப்புச் செய்தி எழுதிவிட்டு, மதியச் சோத்தில் இரசத்தில் அப்பளத்தை நோருக்கிப்போட்டு உண்ணலாம, இதையெல்லாம் படிப்பவர்கள் படித்துவிட்டு போகலாம், பொதுமக்கள் இரண்டு நாட்களுக்கு விபத்து நடந்த இடத்தை மீண்டும் மீண்டும் வந்து பார்க்கலாம், இப்படி ஒவ்வொன்றாக சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். போனாலும் போன உயிர் திரும்பிடுமா?

விபத்துகள் என்பது கட்டுப்பாட்டை மீறி கண நேரத்தில் நடப்பதுதான், தடுக்க முடியவில்லை, பல நேரங்களில் தவிர்க்க முடிவதில்லை. ஆனால், விபத்துக்கு ஏதுவான எல்லாக் காரணிகளையும் நாமேதான் உருவாக்கிக் கொண்டு வேறு எதையோ காரணத்தைச் சொல்லி பழியை வேறு பக்கம் சுமத்தலாமா!.

நமதூர் சாலைகளில் நடந்து போகவே பயமாக இருக்குது, ஒரு பக்கம் மின்னல் வேகத்தில் பறக்கும் இரு சக்கர வாகனங்கள், மூன்று சக்கர வாகனமாகிய ஆட்டோவை சொல்லவே தேவை இல்லை அப்படியே இடிக்கிறமாதிரி வந்து சடாரென்று கட் அடித்து போவதுனாலே ஈரக்கொளைஎல்லாம் துடிதுடித்து போகின்றது, இதிலிருந்து தப்பித்து கொஞ்ச தூரம் கடந்து போனால் ஸ்கூல் வேன்-அதுவும் அப்படித்தான் நம்ம காதுக்கு அருகில் வந்து ஹாரனை பேஈங்ன்னு காது குருத்து கிழிந்து போகிறமாதிரி அடிக்கிறது, சரின்னு வேறு பக்கம் போகலாம் என்றால் அங்கேயும் சிறுவர்கள் பைக்கை ஓட்டப் பழகுறேன்னு முழங்காலில் வந்து இடிக்கிறாங்கள்.  

இதற்கெல்லாம் என்னதான் தீர்வு ?

இப்படிக்கு,

கோ.மு.அ. ஜமால் முஹம்மது.

த/பெ. (மர்ஹூம்) கோ.முஹம்மது அலியார்.

Human Rights and Consumer Rights Included.

Thanjavur District Organizer. Adirampattinam-614701.

consumer.and.humanrights614701@gmail.com